Karibu Tanzania!

Betekent ‘Welkom in Tanzania’ in Swahili! Welkom hebben we ons zeker gevoeld de afgelopen weken, wat een prachtig land! Natuurlijk met een gouden randje, omdat we een tijdje met Anne-Wimke konden reizen.

Ik heb al verteld over Zanzibar, waar we Anne-Wimke verrasten met een bezoekje. Na haar weekend op het festival Sauti za Busara, en ons weekend aan het strand, hebben we elkaar weer ontmoet in Stone Town. Helaas was Jori’s maaltijd de avond ervoor niet zo goed gevallen, en lag hij ziek op bed, dus wij zijn samen wat gaan eten en konden mooi even bijkletsen. Anne-Wimke is in Tanzania vanwege een andere vriendin van haar, Marthe, die sinds september vorig jaar in Arusha woont en werkt. Omdat Marthe tussendoor gewoon moest werken, konden wij met zijn drieën mooi het land verkennen. Met tips voor een paar mooie plekken zijn we met de boot weer terug gegaan naar het vasteland, Jori voelde zich gelukkig goed genoeg voor een dagje reizen. Via Dar es Salaam met de bus richting het noorden, naar de Usambara Mountains. Vanuit het dorpje Lushoto konden we mooi wandelen in de bergen. De busreis begon langzaam maar voorspoedig, met prachtig uitzicht! Het landschap van Tanzania is weer anders dan wat we tot nu toe hebben gezien, en misschien wel het mooiste. Echte savannes zoals op je National Geographic ziet, met prachtige bergen op de achtergrond.

Ergens op de helft echter kwamen we in een file terecht. Direct stapte iedereen uit en liep weg van de bus. Wij hadden geen idee waarom, maar liepen er maar achteraan. Het bleek dat honderd meter verderop een vrachtwagen met een wiel over de brug heen hing en vast zat. Op zijn Afrikaans stonden er inmiddels honderden mensen dichtbij over te discussiëren hoe dit probleem op te lossen. De eerste staalkabel bleek niet sterk genoeg om de wagen eruit te trekken. De tweede gelukkig wel, en na een half uur (wat ontzettend snel is voor Afrikaanse begrippen!) konden we weer verder. Helaas stonden we na een half uur alweer stil, ditmaal was het stukken ernstiger. Het was inmiddels donker geworden, en een auto had op de smalle weg moeten uitwijken voor een vrachtwagen, waarbij hij 2 kinderen schepte die langs de weg liepen. Beide kinderen zijn ter plekke overleden. Het was best heftig, de kinderen kwamen uit een dorpje vlakbij en iedereen was daar uitgelopen en stond aan de weg te schreeuwen en huilen. Het bizarre in Afrika is, dat men aan de ene kant heel heftig reageert op zulke gebeurtenissen, en aan de andere kant juist gelaten reageert. Ze zeggen dat het kan gebeuren, en er niet zoveel aan te doen is, God wil het zo. Wat ik onbegrijpelijk vind, want het verkeer hier is niet onveilig omdat het nu eenmaal zo is, maar door de rijstijl van de meeste chauffeurs! Op veel bussen staan bijvoorbeeld teksten als ‘In God we trust’, in de hoop dat daardoor minder ongelukken gebeuren. Ik snap in ieder geval wel waarom (met name in Tanzania, hier is het verreweg het ergste wat we hebben meegemaakt) er gewaarschuwd wordt voor het verkeer. Deze ervaring maakte wel indruk op ons.

Lushoto, Usambara Mountains

Wat later dan gepland (lees: half 12 in de avond), maar uiteindelijk goed aangekomen in Lushoto! De volgende dag hebben we het stadje een beetje verkend. Er is een leuke markt in Lushoto, en er hangt een gemoedelijke sfeer. Het is leuk om te merken dat Anne-Wimke heel verrast was over dingen die voor ons inmiddels normaal zijn geworden, zoals de chaos op zo’n markt, het tempo waarmee zaken geregeld worden en lokale eettentjes. Wij zijn wat meer gewend, en daardoor vallen we minder op denk ik, maar Anne-Wimke met haar energie en enthousiasme trekt mensen aan. Op ons werkte dit aanstekelijk, wat het contact met de locals weer wat interessanter maakt! Daarbij komt dat dit ook het eerste land is waar, naast Engels, met name Swahili wordt gesproken, in plaats van de vele talen van de verschillende stammen. Dat geeft ons de mogelijkheid wat woordjes te leren en zo contact te zoeken. Anne-Wimke had wat woorden geleerd van Marthe, en met een vertaalboekje in de aanslag heb je al gauw een leuk gesprek.

Vanuit Lushoto hebben we een prachtige hike door de bergen gemaakt, met een lokale gids. Door maïsvelden, kleine dorpjes met hele vriendelijke locals en vervolgens door het regenwoud naar een viewpoint waar de gids een heerlijke lunch voor ons bereidde. En wat een ontzettend mooi uitzicht over de Maasai Plains! Qua natuur een van de hoogtepunten van onze reis! Een klein persoonlijk hoogtepuntje was onderweg naar het viewpoint, waar we bij een ecofarm échte kaas konden kopen ;-)

Maji Moto

Na Lushoto zijn we richting Moshi gegaan. Deze busreis ging gelukkig snel en goed! We hadden van Marthe de tip gekregen om naar een plek vlakbij Moshi te gaan kamperen, genaamd Maji Moto (‘warm water’ in Swahili). Deze plek staat niet in de gidsen maar is wel bekend onder locals. We besloten een taxi daarheen te nemen. De chauffeur leek hier wel enthousiast over, want hij had er veel over gehoord maar was er nog nooit geweest. De rit ernaartoe was al een avontuur, nadat je Moshi uit rijdt ga je de geasfalteerde weg af de savanne op. De chauffeur moest regelmatig vragen welke richting hij op moest, wat een weg is was ons al lang niet meer duidelijk, maar na anderhalf uur kwamen we te midden van alle droogte aan bij een soort oase van palmbomen en groen. Daartussen ligt een natuurlijke waterbron, met ontzettend blauwgroen, helder water (maji moto!) waar we heerlijk konden zwemmen! Wat een paradijs! Hier konden we onze tent opzetten, we hadden wat eten en drankjes meegenomen en het genieten kon beginnen. Er kwamen wat later nog 3 andere mensen aan, twee Tanzanianen en een Francaise, waar we gezellig de avond mee door hebben gebracht. Om ons heen waren ook veel wilde dieren, een gigantische hagedis, een serval en ‘s nachts hoorden we zogenaamde de ‘bush baby’s’ (Galago’s, zoek maar op op Wikipedia) die echt een bizar geluid maken! Lekker knus geslapen met zijn drieën in onze tent, gelukkig konden we de backpacks bij onze nieuwe vrienden in de auto stallen. De volgende ochtend werden we wakker met een prachtig uitzicht op de Kilimanjaro! Echt magisch! Voor het feit dat we deze hoogste berg van Afrika niet kunnen beklimmen omdat het veel te duur is, was dit een heel fijn alternatief ;-)

Bij Marthe en Arjan in Arusha

De volgende stop na Maji Moto was Arusha, waar Marthe en haar vriend Arjan wonen. Ze waren zo lief om ons ook aan te bieden daar een nachtje te logeren, waardoor we konden zien hoe zij wonen en nog even met Anne-Wimke konden zijn. In Maji Moto bleek dat de Tanzanianen en Francaise ook naar Arusha zouden gaan, en zij hadden nog plek in hun auto dus we mochten meeliften, wat een luxe! Onderweg bleek zelfs dat Benny, een van de Tanzanianen, Marthe en Arjan ook kende en met hen al meerdere keren naar Maji Moto was geweest! In Arusha kwamen we bij toeval Arjan tegen, die net zijn lunchpauze had. Uiteraard was hij heel verbaasd dat wij bij Benny uit de auto stapten, what are the chances! We zijn gelijk maar aangeschoven in zijn vaste restaurant voor lunch, en daarna heeft hij ons naar zijn appartement gebracht, waar Marthe was. Ze wonen heel leuk in een Afrikaanse buitenwijk van Arusha, met kleine huisjes (de meeste van klei) en winkeltjes. Hun appartement ligt tussen al die huisjes, maar is op zichzelf wel wat luxer. We werden gastvrij ontvangen en mochten gebruik maken van de logeerkamer (sorry Anne-Wimke, dat je daarom op de bank moest). Op zijn Afrikaans was er de afgelopen dagen geen water en af en toe ligt de elektriciteit eruit, maar ze hebben een heel leuk plekje daar! Die avond wat beter kennisgemaakt in de lokale kroeg, en bleek dat het leuk klikte met Marthe en Arjan! Beiden zijn heel relaxte mensen die echt hun best doen om te integreren in Tanzania, en genieten van hun leven hier, bijzonder om te zien. Ze werken als consultants, Marthe op projectbasis bij verschillende bedrijven, en Arjan bij de lokale ‘bananenbier-fabriek’, heel gaaf! Arjan heeft ons ook een rondleiding gegeven door de fabriek, het was heel bijzonder om te zien hoe het daar in zijn werk gaat. Het is een redelijk groot bedrijf, ze exporteren door het hele land en de ‘banana-wine’ is onder locals heel bekend (het wordt wijn genoemd omdat het sterker is dan bier, namelijk 10%). Natuurlijk moesten wij ook proeven, vooral Jori vond het lekker ;-)

Uiteindelijk zijn we nog een paar dagen bij Marthe en Arjan gebleven tot Anne-Wimke weer terug moest naar Nederland. Anne-Wimke is met Marthe bij de oma van een vriend van Marthe geweest, zo konden zij ook nog een paar dagen samen doorbrengen. Die dagen hebben wij gebruikt om wat dingen uit te zoeken voor onze volgende bestemming, Rwanda, en een plan te maken voor de laatste maanden in Afrika. Arjan moest overdag werken, ‘s avonds hebben we een keer voor hem gekookt, beetje kletsen en een filmpje kijken, heerlijk relaxt dus. Tussen Jori en Arjan klikte het ook goed, dat was ook leuk om te zien.

Ngorongoro Krater

Met Anne-Wimke wilden we ook graag een safari doen, dus dat was gepland voor haar laatste dag in Arusha. Na veel rondzoeken en bellen voor de beste deal (safari’s zijn verschrikkelijk duur in Tanzania) hebben we uiteindelijk een safari kunnen regelen naar de Ngorongoro krater, wat aan het Serengeti National Park ligt. Dit is voor een dagtour de beste plek waar je de meeste dieren kan spotten, en daarbij is het op zichzelf een bijzondere plek omdat het (duh) een grote krater is die wel begroeiing heeft (een caldera) en daarom veel dieren aantrekt. Het was nogal een uitdaging om daar te komen, omdat we hadden geregeld dat we Anne-Wimke halverwege zouden oppikken zodat zij vanuit haar trip met Marthe niet eerst helemaal terug hoefde naar Arusha. Helaas bleek het dorp waar wij haar zouden oppikken hetzelfde te heten als het busstation in het dorp waar zij verbleef, en kwamen we daar pas achter toen we dat dorp allang voorbij waren. Anne-Wimke moest een minibus nemen naar waar wij stonden te wachten, ze had hem aardig zitten op de vroege morgen ;-) Gelukkig waren de anderen in de bus heel begripvol en konden we daarna weer vrolijk verder.

Over de krater was niets te veel gezegd, wat een bijzondere en mooie plek! Normaal gesproken kan je in een safaripark soms uren niets zien en moet je echt zoeken naar dieren, in Ngorongoro zie je áltijd dieren rondlopen! Van zebra’s tot gnoe’s, zelfs een paar leeuwen, een neushoorn en hyena’s. De vlakte in de krater is heel uitgestrekt en groen, met de kraterwand die om je heen uitstrekt, wauw! Het was zeker de moeite waard om hier naar toe te gaan.

Aan het einde van de dag kwamen we voldaan weer aan in Arusha, en zijn we met Marthe en Arjan nog de laatste avond uit eten geweest. Anne-Wimke had inmiddels haar busticket om de volgende ochtend vroeg weer terug te gaan naar Dar es Salaam (geregeld door het safari-bureau als compensatie voor de ochtend en onze torenhoge telefoonrekening), en dus was het tijd om afscheid te nemen. Met Anne-Wimke, en Marthe en Arjan, hebben we een super tijd gehad in Tanzania!

Spetterpoep

Na het afscheid van Anne-Wimke, zijn wij doorgereisd naar Mwanza, aan Lake Victoria. Van hieruit was het plan om naar Rwanda te gaan. Aanvankelijk wilden we eerst naar Burundi, maar het visum bleek zo belachelijk duur dat we dit land helaas moeten overslaan. Mwanza was niet helemaal wat we hadden verwacht, de stad op zich was eigenlijk heel leuk, ware het niet dat we er weinig van hebben kunnen zien omdat Jori (weer) ziek werd! Dit keer wel wat heftiger, als in vier dagen aan bed (en vooral wc) gekluisterd zijn. Gelukkig was het hotel wel prima, met een tv met filmzender, dus in die zin hebben we ons wel vermaakt. Na die dagen durfde Jori het erop te wagen en zijn we naar Kigali, de hoofdstad van Rwanda, gereisd.

Dat was vijf dagen geleden, inmiddels is Jori toch maar gestart met een antibioticakuur en voelt hij zich gelukkig weer goed. De verhalen over Rwanda bewaar ik echter nog even voor het volgende blog ;-)

Liefs!