Drie in één

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Hopelijk hebben jullie er een prachtfeest van gemaakt en staat er een nog mooier jaar voor de deur! Het is een tijdje geleden dat we het laatste blog hebben gepost, daarna is er weer veel gebeurd. We hadden helaas wat onregelmatig internet dus konden niet eerder posten. We hebben vorige week afscheid genomen van Stephen, dus voor het eerst zijn we met zijn tweeën aan het backpacken! Beetje gek gevoel wel, maar we gaan lekker!

Namibië

In het laatste verhaal waren we in Swakopmund, de Duits georiënteerde stad in Namibië. We zijn daarna doorgereden naar Omaruru, een klein dorpje waar je de San kon bezoeken. De San is een van de oudste inheemse stammen ter wereld, en je kan een familie bezoeken waar ze laten zien hoe ze leven, jagen etc. Zo’n romantisch idee van Afrikanen in lendedoekjes met pijl en boog zeg maar. Helaas was het niet zo romantisch, want uiteraard leven deze mensen nu niet meer zo, en verdienen ze vooral geld aan toeristen die rondgeleid worden. We hebben daar een ‘bushwalk’ gedaan, we werden 2 uur meegenomen door de omgeving door twee San mannen die ons lieten zien hoe ze jagen en gebruik maken van de natuur. Het kamperen in deze omgeving was echter het meest bijzonder, tussen grote rotsformaties en met niemand in de buurt.

Na 2 dagen gingen we door naar Otjiwarongo. Van daaruit konden we een uitstapje maken naar de Waterberg Plateau, een nationaal park waar je mooi kan hiken. Fijn om weer even in de natuur te zijn na Swakopmund.

Toen kwam de plek waar we de hele reis naartoe hadden geleefd, namelijk Etosha National Park! Dit hadden we van tevoren geboekt en beloofde een bijzonder nationaal park te zijn met veel wilde dieren die je makkelijk kan spotten vanwege de vele waterholes in het park. Etosha is een prachtig park gelegen rondom een grote ‘pan’, een lege, witte vlakte wat ooit een meer was. Het aantal (grote) dieren die we hebben gezien viel helaas een beetje tegen, ik denk voornamelijk door de hitte. We hebben veel gemsbokken, springbokken, vogels, zebra’s en giraffes gezien, en 1 leeuw! Daarbij konden we 3 dagen lekker rustig aan rondrijden, dieren kijken en tussendoor een dag bij het zwembad gezeten. Heerlijk! Het meest bijzondere aan het park was dat er bij het kamp een waterhole is die ‘s avonds verlicht wordt. Je kan dan in het donker de dieren bekijken die ‘s nachts komen drinken. 2 avonden hebben we een groep van 6 tot 8 neushoorns gezien, wat een imposante dieren! Ook gaaf om ze een lange periode te kunnen volgen en genieten van hun natuurlijke gedrag, in plaats van er langs te rijden en 10 minuten stil te staan. De laatste avond stond er een olifant, gelukkig want die hadden we nog niet kunnen afvinken ;-) Voor mij persoonlijk was de laatste ochtend wel bijzonder, door de hitte was ik heel vroeg wakker. Ik hoorde een groep hyena’s en een groep leeuwen in de verte brullen, en heb lange tijd aan de rand van het kamp gestaan, ondertussen kwam de zon op. Ik heb de dieren niet kunnen zien, maar het voelde heerlijk om in je eentje midden in de natuur te zijn en te weten dat er zulke machtige dieren in de buurt staan.

Na Etosha was het tijd om weer richting Windhoek te rijden om de auto in te leveren. We hebben een nacht geslapen in Tsumeb, en zijn de volgende dag door gereden via Grootfontein. Daar in de buurt lag namelijk een meteoriet (Hobas) die naar schatting 80.000 jaar geleden is neergestort en een aantal jaar geleden is ontdekt. Na onze ervaring in Betta moesten we (vooral Jori en Stephen) dat natuurlijk even gaan bekijken! Terug in Windhoek zijn we naar hetzelfde hostel gegaan als de vorige keer. Daar konden we weer even de kleding wassen, boodschappen doen, de kapotte luchtbedjes maken en bijkomen van het vele rijden. We hebben daar kerst doorgebracht. Eigenlijk waren we liever niet in Windhoek geweest, omdat daar weinig te doen is en veel mensen kerst bij familie in hun geboortedorp zijn, maar we hadden geen keus vanwege de auto. Kerstavond zijn we wel lekker uit eten geweest bij een heel tof restaurant, Joe’s Beerhouse. Supergaaf ingericht met allerlei kunst en kitsch en ontzettend lekker eten! Ik heb het lekkerste vlees ever gegeten, gemsbok! Eerste kerstdag hebben we lekker aan het zwembad gehangen, contact gehad met familie en ‘s avonds een braai met zijn drietjes, gezellig!
En dat was het einde van Namibië, na drie weken hebben we de auto ingeleverd en stapten we op de bus naar Livingstone, Zambia! Wel gek, omdat het ook bijna het einde betekende van het reizen met Stephen.

Zambia (Deel 1?)

Een van de ervaringen die we wilden opdoen tijdens het reizen in Afrika, zijn de verschillende culturen in de landen die we bezoeken. In Europa bestaat de indruk dat Afrika allemaal een pot nat is. Niets is echter minder waar. Hoewel Zuid-Afrika en Namibië veel op elkaar lijken qua culturele invloeden (voornamelijk westers), zijn deze landen qua natuur en klimaat totaal verschillend. En toen kwam Zambia… vanaf de grens al direct een wereld van verschil! Ten eerste, er is water! Rivieren die stromen en alles is groen en rijkelijk begroeid. Langs de wegen Afrikaanse dorpjes met ronde kleihuisjes (rondavels). Heel anders dan Namibië waar je langs de kant van de weg niets anders dan zand en rotsen ziet. De wegen zijn ook belabberd overigens. Aangekomen in Livingstone na een 20 uur durende busrit merk je gelijk de chaos van Afrika. Je wordt zo ongeveer de bus uitgetrokken door mensen die je ‘for a good price’ een taxi aanbieden. Een beetje discussiëren en onderhandelen en uiteindelijk kwamen we aan in de backpackers (toch voor veel te veel geld omdat we verzaakt hadden uit te zoeken waar het was, en dat bleek wat dichterbij dan de taxichauffeur ons wijsmaakte). Omdat we in de bus goed hadden kunnen slapen zijn we gelijk de stad in gegaan om wat rond te struinen. Dit voelde als Afrika! Overal standjes op straat waar eten en andere waren worden verkocht, stoffige straatjes en geen blanken te vinden. We belandden in een lokaal kroegje vanwaar we de straat op konden kijken om de drukte te kunnen absorberen. Ik had alleen nogal moeite met de nieuwe valuta. Na anderhalve maand met de Zuid-Afrikaanse Rand en Namibische Dollar (die gelijk staat aan de Rand), moest ik nu rekenen in zowel Zambiaanse Kwacha als Amerikaanse Dollar, met beide kan je betalen. Ik als rekenwonder (ahum) ben daar niet zo goed in. Daarbij komt dat je pint in Kwacha, maar bij de grens heb je Dollars nodig en die zijn duur om te wisselen! Kost je een halve dag om de beste prijs te vinden bij de verschillende wisselkantoren.
De tweede dag in Livingstone zijn we naar de Victoria Falls gegaan, de grootste watervallen ter wereld en de reden waarom we deze kant op zijn gegaan. Uiteraard gruwelijk duur, maar ach, het is het zevende wereldwonder dus dat kan je niet missen! Vanuit Zambia kan je maar een klein deel zien, maar het grote voordeel is dat je in deze tijd van het jaar bovenop de waterval kan lopen! Je waadt tot je bovenbenen in het water en kan over de stenen (glad!) naar de rand lopen en over de waterval naar beneden kijken, heel gaaf! Ook al is er in deze periode minder water, zijn de Vic Falls heel indrukwekkend, hoeveel water van zo’n hoogte naar beneden klettert is bijna intimiderend.
Zambia duurde voor ons maar 2 dagen, omdat we via deze kant naar Zimbabwe gaan, maar we hebben een double entry visa genomen zodat we misschien via Malawi het noordelijke deel van Zambia nog kunnen meepakken. Wordt dus misschien vervolgd!

Zimbabwe

Het leuke van de grensovergang van Zambia naar Zimbabwe is dat je lopend de grens over kan en over de brug van de Vic Falls loopt. Je ziet dus de watervallen tijdens het lopen! Waar we niet helemaal op voorbereid waren was de regen… Het regenseizoen is begonnen, dat wisten we, maar dat de hemel een bak water over je heen stort niet helemaal. Precies halverwege de brug, al foto’s en filmpjes makend van hoe stoer wij zijn, barst het los en zijn we binnen 30 seconden drijfnat. Inclusief al onze spullen waar we de komende week in zouden kamperen. Toch jammer.
In het stadje Victoria Falls aangekomen konden we onze tent opzetten en de spullen een beetje laten drogen voor de volgende bui.

Victoria Falls is een stadje dat eigenlijk gebouwd is voor toeristen, omdat het dichtbij de watervallen ligt. Tijdens oud en nieuw is er een festival, Vic Falls Carnival. Hier gingen we het nieuwe jaar inluiden. De dag ervoor was er een Color Party, heel leuk, al was het wel wat rustiger dan verwacht. Oudejaarsdag was het echte feest, overdag even bijkomen en ‘s avonds naar het festivalterrein. We waren de dag ervoor wat mensen tegengekomen in een pizzatent, en tijdens het wachten op onze pizza (dat duurt nogal lang in Afrika) raakten we aan de praat. Omdat ze op hetzelfde kampeerterrein verbleven kwamen we ze nog een paar keer tegen en uiteindelijk zijn we die avond samen opgetrokken. Hele relaxte mensen, Zuid-Afrikanen die voor oud en nieuw naar Vic Falls waren afgereisd. Met hen hebben we het nieuwe jaar ingeluid, was super gezellig! De volgende dag bleek Stephen wat langer doorgegaan te zijn dan wij (lees: veel langer) en hadden we de dag voor ons tweeën. We zijn wat door de stad gaan slenteren, konden via een hotel nog een stukje van de kloof waar de watervallen zijn zien. Helaas zijn we niet meer naar de watervallen zelf gegaan vanaf de Zimbabwe-kant omdat het budget dit niet meer toeliet.

Na 4 dagen drukte en te veel fastfood omdat er gewoon niet anders was daar, waren we wel weer toe aan een beetje Afrika en zijn we doorgereisd naar Bulawayo. Stephen zou eigenlijk naar Botswana gaan maar die route bleek makkelijker via Bulawayo, dus hij ging gezellig nog een stukje mee. Met de trein zijn we verder gegaan. Wel grappig, alle locals keken ons aan alsof we gek waren, maar het is eigenlijk een hele leuke manier van reizen! Zo’n hele oude trein die super langzaam gaat en veel te vaak moet stoppen omdat er iets kapot is, maar zonder haast is het heel tof. We hadden een eigen coupé waar je kan slapen, en je reist de hele nacht dus dat scheelt je ook weer een overnachting. Heerlijk een beetje uit het raam kijken, boekje lezen, slapen en de volgende dag ben je er!

Bulawayo is niet zo’n hele interessante stad, en daarbij kwam dat Jori op zijn verjaardag ziek was (waarschijnlijk te vaak nat geworden door de regen en niet zo’n beste weerstand na oud en nieuw) dus daar hebben we weinig van gezien. Wel hebben we wat door de stad gelopen en onze kleding kunnen wassen/drogen. We zouden de trein pakken naar Harare de volgende dag, maar daar konden we nog geen kaartjes voor krijgen. Heel bijzonder hoe dat werkt in Afrika, je kan alleen op de dag zelf een kaartje kopen en dan maar hopen dat er nog plek is. Gelukkig was er nog plek en konden we de nachttrein naar Harare nemen, de hoofdstad van Zimbabwe. 2 dagen ervoor was echter de bougie of zoiets dergelijks doorgebrand en die hadden ze nog niet kunnen maken, dus er was geen licht in de trein. Met een zaklamp kom je gelukkig een heel eind!

Stephen is dezelfde dag doorgereisd naar Botswana, dus vanaf hier moesten we het met elkaar doen! Gek is dat we er allebei even een raar gevoel over hadden, toch wel spannend ofzo. We zijn inmiddels gelukkig wel wat meer ervaren in het reizen, en is het ook heel fijn om weer samen te zijn. Even een herberekening van het budget en hoe we het verder gaan aanpakken, want tot nu toe blijkt Afrika nog steeds veel duurder dan verwacht. Hoewel we geen gekke dingen doen, heb je niet altijd de keuze om ergens goedkoper te eten of te slapen, en dan zit je al gauw over het dagbudget heen. We willen vooral ook genoeg overhouden voor Azië, dus soms is het een heel gepuzzel om uit te komen, en het levert soms ook best veel stress op. Maar nu we met zijn tweeën zijn kunnen we wat meer de tijd nemen om uit te zoeken waar we heen gaan en wat we aan boodschappen kunnen halen, dat scheelt wel. Vooral hier in Zimbabwe is de supermarkt belachelijk duur! In 2008 is de economie hier compleet ingestort, zo erg dat de supermarkten letterlijk leeg waren. De Zimbabwaanse Dollar werd waardeloos (je kan nog steeds briefjes van 10 billion Dollar kopen bijvoorbeeld) en de Amerikaanse Dollar is de nieuwe valuta geworden. De waarde van de dollar hier is echter totaal niet in balans, waardoor je voor een drankje een dollar betaalt, maar voor een stuk(je) kaas 6 dollar. Gelukkig is het lokale eten erg lekker en proberen we regelmatig op straat sadza met stoofvlees te halen. Sadza is een soort aardappelpuree maar dan van maïsmeel, en wordt met kip- of rundvleesstoofpot en groenten gegeten. Heel lekker want het vlees wordt heerlijk gekruid!
Een andere manier om te besparen is couchsurfen, wat we in Harare konden proberen. Voor wie het niet kent, je kan je op een website inschrijven als host of couchsurfer, en als een host ruimte en tijd heeft kan je bij diegene thuis overnachten voor niets. We kwamen terecht bij een stel van ongeveer onze leeftijd, Andrei uit Zweden en Pauline uit Frankrijk. Ze hebben zelf veel gereisd en werken nu in Harare op een internationale school. Van de school kregen ze een groot huis tijdens hun contract en ze hosten veel couchsurfers. Wauw, wat een verademing! Hele gastvrije mensen, en voor vier nachten (gratis) een heerlijk bed! Bij binnenkomst werd er al voor ons gekookt en mochten we de volgende dag mee naar een feestje bij hun vrienden. Ze weten precies hoe ze mensen zich thuis kunnen laten voelen en ondertussen hun eigen ding te doen. We hebben een heel leuk weekend gehad, samen gegeten, gepraat, en zondagmiddag in hun gigantische tuin met zwembad een tof (en burgerlijk) spelletje croquet (of zoiets?) gespeeld met een paar van hun vrienden.

Wat dat betreft passen ze goed in de Zimbabwaanse cultuur, de mensen in Zimbabwe zijn de meest vriendelijke die we zijn tegen gekomen in Afrika. Heel behulpzaam en totaal niet opdringerig. De meesten hebben hier zelf heel weinig, je merkt dat ze nog in de opbouwfase zijn na de economische depressie, maar iedereen is zo vriendelijk en optimistisch! Ook al is de politiek en de economische situatie bar slecht, blijft hun houding positief en bereid tot hard werken om er bovenop te komen, heel bijzonder. Dat merkten we ook toen we in contact kwamen met Clarietha, een Zimbabwaanse vrouw die een goede vriendin is van Joop (Stronks, van Siep en Sijmen), en ons wel wilde helpen Harare te verkennen. Wij dachten dat ze ons gewoon wat plekken zou aanwijzen waar we heen konden gaan, maar ze nam (geen discussie mogelijk) 1,5 dag vrij van haar werk (!) om ons rond te leiden. Ik denk dat ze ook nogal bezorgd was om onze veiligheid, want ze bracht ons zo’n beetje overal naartoe met de auto en was heel beschermend als iemand ons aansprak (je bent hier namelijk echt ongeveer de enige blanke, dus je wordt nogal vaak gevraagd om een dollar of sigaret). We zijn met haar door het centrum gelopen, naar de nationale galerie en arts & crafts marktjes geweest en ze heeft ons meegenomen naar een restaurant waar je echt lokaal eten kon proberen. Jori was zeer content met zijn koeienlongen en -maag, ik heb het geprobeerd, maar waardeer de roadrunner (kip, maar dan steviger omdat ze rond kunnen rennen) toch wat meer. Ook heeft ze ons haar huis laten zien en konden we haar zusje ontmoeten. Zaterdagavond heeft ze ons meegenomen naar The Book Café, een bar waar een Zimbabwaanse band speelde, super leuk! Harare blijkt een hele levendige stad waar meer te beleven valt dan elke andere stad die we tot nu toe hebben gezien, waarschijnlijk ook omdat we door Clarietha, Andrei en Pauline de kans kregen de stad echt te ervaren.

Nu, 2 dagen later, zijn we in Mutare, een stadje aan de grens van Mozambique. Het was even wennen om de luxe achter te laten, maar waarschijnlijk wel goed om daar niet al te veel aan te wennen ;-) Gisteren hebben we in Harare wat spullen naar Nederland opgestuurd, zodat we wat lichter reizen. Met wat obstakels uiteraard, want tape bestaat blijkbaar niet op een postkantoor, evenals een pinautomaat, en de mogelijkheid om je dit van tevoren te vertellen bestaat al helemaal niet. Gelukkig was een man uit de rij zo vriendelijk om mij de halve stad door te rijden voor een pinautomaat die onze pinpas accepteert, en 2 uur later konden we de bus opzoeken richting Mutare. We hebben besloten wat meer te oefenen met voordringen in een rij in plaats van er 3 keer een half uur in te gaan staan, want voordringen zijn Afrikanen zeer goed in! De bus naar Mutare bleek ook een kleine uitdaging, als enige blanke willen alle busjes jou erbij hebben en maken ze elkaar zowat af. Voordeel daarvan is dat je goed kan onderhandelen en we uiteindelijk minder betaalden dan de locals, ha! Na 4 uur klem zitten in een combi (minibusje) kwamen we aan in Mutare. Bizar is dat die busjes nooit vol zitten. Als alle stoelen bezet zijn blijkt dat er nog wel wat spullen onderin kunnen, wat mensen bij elkaar op schoot of samen dubbel geklapt op 1 stoel, of je kan staan. 30 man in een 12 seater is zo ongeveer de regel. Je leert wel zeer onbeleefd je eigen plek te claimen, men kan hier met uitgestreken gezicht blijven zitten ook al hangt er ergens een 60 jarig mannetje half buiten de bus.
Veilig en wel in Mutare zijn we nu weer lekker aan het kamperen in de tuin van een backpackers. We zijn net het stadje in geweest, heel gemoedelijk en mooi gelegen in een vallei tussen de bergen. Morgen gaan we proberen een dagje naar de Bvumba mountains te gaan, en daarna wordt het tijd om de grens naar Mozambique over te steken!

We proberen wat sneller een volgende blog te posten, ook al is dat soms lastig, want ik besef me dat deze zeeeer lang is geworden ;-)

Tot snel! Liefs van ons xx